De wekker gaat om 3 uur ’s nachts. Over een uur word ik weggebracht naar Eindhoven waar ik met m’n koffer en snowboard instap in de Transavia vlucht naar Salzburg. Rond 8.30 uur land ik daar, wacht ik op m’n spulletjes en haal ik de huurauto op die ik de komende dagen ga rijden. Het avontuur in Oostenrijk kan beginnen.
Ondanks dat ik 54 ben, is het de eerste keer dat ik alleen naar het buitenland ga voor zo’n lange tijd (lang is dan 12 dagen he. 12. Geen 3 jaar of zo). De stress hiervoor is de afgelopen weken voorafgaand aan de reis redelijk hoog geweest. Dat je op een gegeven moment ook echt denkt: uh, waarom ging ik dit ook alweer doen? Maar ja, om echt, echt je hart te volgen moet je blijkbaar ook je grootste angsten onder ogen zien. Bij mij is dat eenzaamheid, de angst voor hyperventilatie/paniekaanvallen, angst voor het onbekende, wat als ik de opleiding niet succesvol afrond, vliegangst en ga zo maar verder. Voor de rest ben ik wel een gelukkig mens hoor. LoL. Ik heb alleen wel wat uitdagingen zo nu en dan. En mijn lat ligt hoog. Heel hoog. Vaak te hoog.
Anwärter
In Oostenrijk krijg ik, compleet in het Duits, een tiendaagse opleiding tot snowboardinstructeur. Als ik het haal mag ik lesgeven in de Alpen landen. Deze opleiding/diploma heet Anwärter. Het betekent praktijkexamen voor je eigen technische skills, examen in het lesgeven aan een groep en diverse theorie examens. En ja, ook het lesgeven gaat in het duits.
Na een dag in Salzburg kom ik aan in het hotel waar we tijdens de opleiding verblijven. Daar blijkt dat ik samen met een iets oudere man een tweepersoonsbed mag delen. Daar treed dan al een eerste error op in mijn hoofd. Uiteindelijk lukt het me om een éénpersoonskamer te bemachtigen in het hotel waar ik de rest van de week mag verblijven. Dat scheelt. Op naar de volgende uitdaging: de skilift.
Een kleine ruimte waarin je opgesloten zit voor een 10 tot 15 minuten om aan de top te kunnen komen. En natuurlijk geen toilet in zo’n ding. Pffff…daar gaan we. Na een drietal dagen ben ik er gelukkig aan gewend en is er geen stress meer voor de lift. Dat hebben we ook weer overleefd. Next!
Knallen op de piste
De opleiding is stevig, pittig zeg maar. Vanaf 9 uur in de ochtend staan we op de piste tot 12.15 uur. Dan lunch en daarna weer verder tot 14.30 uur. Ik pak dan nog een extra afdaling en ben dan rond 15.30 uur terug in het hotel. Daar even douchen en studeren. Want ja, er hoort ook een boek van zon 450 pagina s bij de opleiding. We leren namelijk ook over eerste hulp en lawinekunde e.d. Om 18.00 is het chow-time (eten dus), nog even studeren tot 20.00 uur en daarna relaxen. Gelukkig hebben we een toffe groep die meestal als laatste nog samen in het restaurant zitten te kaarten tot het licht uitgaat om 22.00 uur.
De 3e nacht is de nacht dat alle stress eruit komt. Niet prettig als je ’s nachts ligt te woelen, al je demonen in je hoofd voorbij komen en je denkt bij jezelf: ik wil gewoon nu naar huis. Ik kan die nacht de instrumenten die ik de afgelopen jaren heb geleerd, toepassen op mezelf. Alles mag er zijn, wees niet zo streng, het komt goed en als het echt nodig is kun je altijd de mensen die je steunen nog bellen. Die nacht was pittig en niet fijn, maar blijkbaar wel nodig om mezelf het vertrouwen te geven dat ik dit kan en aanga en succesvol ga afronden.
De rest van de week verloopt soepel Alhoewel ik 1x mn skipas vergeet en met 120 km per uur heen en weer race om iets te laat bij ons verzamelpunt aan te komen. Zo gaan de dagen voorbij. En dan is het opeens dag 10: examendag. Op maandag 2e paasdag staan we bovenaan de berg om in 4 afdalingen, met maar 1 kans, ons eigen kunnen ten toon te spreiden.
De caveman
Onze eigen opleider, Laurenz, in het duits Ausbilder genaamd, heeft een 2e examinator meegenomen om de objectiviteit te bewaken. Op het moment dat hij komt aangelopen zou ik zweren dat deze gozer dag en nacht op de berg leeft. Lang haar, snor, baard, neusbel… een echte caveman zeg maar. Waar alle snowboarders softboots dragen heeft hij hardboots om op de piste te knallen. Een echte die-hard dus. maar zoals zo vaak: een enorme aardige en geschikte kerel. Tof dat hij erbij is.
We starten om 10.00 uur en zijn rond 12.00 uur klaar. Nu is het wachten om aan het eind van de middag uiteindelijk alle (theorie en praktijk) resultaten teruggekoppeld te krijgen. Ik zet mijn verwachtingen op een laag pitje, want ja, twee jaar geleden ging het ook niet in 1x goed. Hoe dat ging lees je hier.
Rond 15.15 uur staan we in de zon bij de plaatselijke kerk in het dorp. Ik mag als eerste (en overigens ook oudste) mijn diploma in ontvangst nemen. Yes! Mijn eigen techniek heeft zeker niet de hoogste scores, but we made it. We made it!!! Ik heb m’n Anwärter in the pocket. Voor het eerst deze week ga ik aan het bier (lees: Radlertje voor mij want ik moet nog naar Salzburg terugrijden). Ik heb het gewoon gehaald. Hoe tof is dat!
En ja, het ging niet zonder horten of stoten. Er waren tranen, zowel van de stress als van vreugde en blijdschap. Eén van onze groep raakte geblesseerd en moest afhaken. Ik was er bij toen dat gebeurde. Echt zo klote omdat van dichtbij mee te maken. De dame in kwestie is 17 en dan komt het dichtbij dat je je als een soort vader voelt en weet wat het is om verdriet (ook bij mn eigen dochters) te zien en te voelen.
In the pocket!
Maar de rest heeft het gered. Ik heb het gered. Fok it, ik heb het gewoon gedaan. Ik volg mijn passie, trotseer mijn angsten en uitdagingen en behaal ook nog eens mijn doel. Dus het kan. Het kan echt. Het is dan toch een kwestie van doen en accepteren dat daarin niet alles perfect hoeft te zijn. Dat je mag zijn wie je bent en dat je vertrouwen hebt dat het goed komt. Dat er (veel) mensen zijn die je steunen en er voor je zijn als je dat nodig hebt. Want laat het duidelijk zijn: ik heb dit zeker niet alleen gedaan. Zonder al die mensen naast mijn en achter mij was het me denk ik niet gelukt. Dus het is ook een beetje hun diploma 🙂
Tsja, na het Anwärter diploma is er nog de mogelijkheid tot het Landes diploma. Daar ga ik nog eens over nadenken. Want op dat niveau dienen mijn technische skills wel veel beter te zijn. Eerst maar eens genieten van wat er nu is…
Vrijblijvend kennismaken?
Draait bij jou ook je hoofd overuren? Weet je niet waar je dient te beginnen? Wil je de kracht om in beweging te komen? Wil je oude patronen doorbreken en zo meer regie krijgen over je leven? Neem contact met me op zodat we een vrijblijvende kennismaking kunnen inplannen. Naast dat we coachingsgesprekken hebben met elkaar heb ik een breed netwerk dat je letterlijk weer in beweging kan krijgen (denk aan suppen, spinning, yoga, lichaamswerk of gerichte therapie) . Je kunt bellen met +31 6 11210036 of een mail sturen door het contactformulier in te vullen. Ik beantwoord e-mails binnen 24 uur.