Een tijd geleden schreef ik dit bericht over wijnbar Bardot in Breda. Over werken in de horeca en zo. Gewoon, omdat ik dat leuk vind. Echter is het niet altijd zonnegeur en maneschijn. De rode draad in mijn leven is toch wel het onderwerp “angst”. Ik ben het niet of heb het niet, maar damn het komt regelmatig op mijn pad. En helaas lukt het me niet altijd om de angst te overwinnen (of zou ik moeten zeggen: te accepteren).
Sinds ik een jaar of 21 ben is het mijn metgezel op dit levenspad. En ook dit jaar, deze periode, komt het me weer vergezellen. Ik ga proberen te omschrijven wat er in mij gebeurd als die angst langs komt. Het gaat ongeveer als volgt:
Volgende week zaterdagmiddag 17.00 uur beginnen met werken op het terras. Okee, das dus nog een week. Dan hoef ik me er pas op vrijdag, een dag van tevoren, druk over te gaan maken dat ik er naartoe moet (en onthoud: dit is iets dat ik leuk vind om te doen!). Ik zal wel niet goed slapen dan van vrijdag op zaterdag. Dus beter als ik niks plan op de vrijdag want dan kan ik op tijd naar bed en goed slapen. Ik weet, als ik (extra) moe ben, dat knokken tegen dat bagger gevoel me minder goed afgaat. Langzaam maar zeker komen de dagen van de week voorbij. Tot het moment dat het vrijdag is. Dan voel ik vanbinnen dat de spanning toeneemt. Zo’n onhebbelijk, onbestemd gevoel. “Morgen moeten we“. Hopelijk gaat het goed. Hopelijk voel ik me fit en slaap ik goed. Hopelijk houd ik het vol. Zou mooi zijn als ik geen paniekaanval krijg (iets wat ik overigens enorm goed kan verbergen; aan de buitenkant is er niets te zien terwijl ik van binnen langzaam aan het dood gaan ben (spreekwoordelijk dan he)). Wat zullen de collega’s wel niet denken als ik halverwege de avond opeens weg moet? Ik ben tenslotte 53 en zij soms meer dan de helft jonger. Die zullen dan wel denken: wat een rare die Richard. En dit is dan nog maar pas de vrijdagmiddag. En -avond. Dan dient de nacht nog te beginnen…
Bedtijd. Soort van.
Half 12 ’s avonds. Tijd om te gaan slapen. Want als ik veel later naar bed ga dan ben ik morgenochtend al doodmoe en dan moet ik nog tot een uurtje of 2 ’s nachts de volgende dag. Hopelijk slaap ik redelijk okee. Zou ook fijn zijn als ik weer eens een keer gewoon doorslaap. In plaats van dat ik regelmatig (tsja, op mijn leeftijd zijn plaspauzes zo’n beetje gewoongoed aan het worden) wakker wordt en mijn hoofd meteen op volle kracht begint te werken. Het zal niet zo moeilijk zijn om te bedenken wat er dan in die nacht (toch) gebeurd. Vanaf een uurtje of 3 a 4 ben ik wakker. Klaarwakker. En dan begint het verhaal van vrijdag als een plaat waarbij de naald in de groef blijft hangen volle bak af te spelen (voor diegenen die niet weten wat een plaat is: vraag het ff aan je opa of oma). het volume van dier plaat is ook lekker opgeschroefd. Dus daar gaan we weer: “Straks moeten we”. Hopelijk gaat het goed. Hopelijk kan ik zo weer lekker slapen. Hopelijk houd ik het vol. Zou mooi zijn als ik geen paniekaanval krijg. Hopelijk krijg ik niet dat enorme klote gevoel van 30 jaar geleden. Dat me toen zo depressief maakte. Waarbij de lucht helemaal zwart is, ik in mijn hoofd alle controle verlies en niet meer weet wat links, rechts, boven of onder is. Wat zullen de collega’s wel niet denken als ik halverwege de avond opeens weg moet? Als dat maar goed gaat. Als dat maar goed gaat. Als dat maar goed gaat.
Als dat maar…ik denk niet dat ik dit kan….
Als dat…maar ik kan dit toch ook helemaal niet.
Als…ik ga dit niet trekken. Hoe laat is het? Pffff 07.00 uur alweer…
Ik kan dit niet. Ik trek dit niet. Het is te groot. Ik wil dit (gevoel) niet.
Doodop kom ik om 09.00 uur uit bed. Ik voel me leeg. Op. Echt op. Enorm verdrietig en enorm eenzaam. Ik wil weer naar bed. Fok it. Kan iemand alsjeblieft, alsjeblieft mijn hoofd uitzetten? Waarom zit dit mij zo in de weg? Waarom heb ik hier zo’n last van?
Ik meld me af bij m’n (horeca) werkgever. Niet dat je dan denkt dat het rustig wordt, alhoewel, wel een klein beetje, maar er volgt nog een twee ronde in deze spreekwoordelijke boksring. Loser. Je kunt ook niks. Je kunt nog niet eens op de fiets stappen om in het centrum op een terras rond te gaan lopen. Gast, kom g*dverdomme uit je nest! Wie denk je wel dat je bent om hier heel de dag als een klein kind te liggen janken? Je moet niet zo zeuren en niet zo zeiken! Wat stel jij jezelf teleur zeg…
De dag vordert gestaag maar wordt er niet echt leuker of gezelliger op. Het blijft nog een paar dagen flink doordreunen in mijn hoofd en doet me beseffen dat er nog werk aan de winkel is.
De afgelopen jaren heb ik veel stappen gezet vind ikzelf. (Hypno- en gedrags)therapie, EMDR, NLP, en een aantal (in mijn ogen) nuttige boeken die ik heb gelezen. De laatste anderhalf jaar kom ik er steeds meer en meer achter, o.a. door de paddenstoelenceremonies en boeken van Gabor Mate en Bessel van der Kolk dat er een en ander is opgeslagen in mijn lichaam dat er niet uit gaat komen door alleen te praten over wat er in mijn hoofd omgaat. Blijkbaar is er een periode aangebroken om meer aan de slag te gaan met m’n lichaam ipv met mn hoofd.
Coaching
Door bovenstaande zie ik mezelf als een enorme ervaringsdeskundige als het gaat om hoe angst je in de weg kan zitten bij het doen van (leuke) dingen in je leven. En hoe je er, stap voor stap, mee om kunt leren gaan, wat je eraan kunt doen en hoe het niet altijd een belemmering hoeft te zijn. Denk aan zaken als je ademhaling, leren om met (meer) liefde naar jezelf te kijken, jezelf te accepteren voor wie je bent (met alle goede en minder goede eigenschappen) en nuttige persoonlijke ontwikkeling. Uiteindelijk heeft het mij ook gemaakt tot wie ik ben. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat bij de loodgieter thuis ook weleens de kraan lekt. Of dat het bij de therapeut een enorme puinzooi is in zijn/haar privéleven. We zijn tenslotte allemaal (niet-perfecte) mensen. Het is mijn wens om in dit leven tenminste 1 iemand te assisteren in zijn of haar angst. Als ik daarmee die persoon zijn/haar leven wat makkelijker kan maken dan is mijn missie geslaagd. Dussss…
Vrijblijvend kennismaken?
Draait je hoofd overuren? Weet je niet waar je dient te beginnen? Wil je de kracht om in beweging te komen? Wil je oude patronen doorbreken en zo meer regie krijgen over je leven? Neem contact met me op zodat we een vrijblijvende kennismaking kunnen inplannen. Naast dat we coachingsgesprekken hebben met elkaar heb ik een breed netwerk dat je letterlijk weer in beweging kan krijgen (denk aan suppen, spinning, yoga, lichaamswerk of gerichte therapie) . Je kunt bellen met +31 6 11210036 of een mail sturen door het contactformulier in te vullen. Ik beantwoord e-mails binnen 24 uur.